Σήμερα είναι: Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018
greek english turkish
BABY SHOP JOY AL FARO

Κάτι τρέχει στον Έβρο

Το όνειρο που έγινε πραγματικότητα: To ταξίδι του Αλεξανδρουπολίτη Ρώσσογλου στον Βόρειο Πόλο

Το όνειρο που έγινε πραγματικότητα: To ταξίδι του Αλεξανδρουπολίτη Ρώσσογλου στον Βόρειο Πόλο

20-06-2017

Θυμάστε τον Κώστα Ρώσσογλου που όνειρό του ήταν να "τρέξει" στον βόρειο Πόλο; Το όνειρό του λοιπόν πραγματοποιήθηκε!

Τον Νοέμβριο του 2016 το e-evros.gr ανέρτησε το διαγωνισμό στον οποίο ο Κώστας διεκδικούσε μία θέση για τον Βόρειο Πόλο.

Σήμερα λίγους μήνες αργότερα ο Κώστας Ρώσσογλου ήταν ένας από τους 26 δρομείς που επιλέχτηκαν για να βρεθούν αντιμέτωποι με τις πολικές θερμοκρασίες, τις φυσικές αντιξοότητες αλλά και το Βόρειο Σέλας.

Ο 36χρονος Κώστας Ρώσσογλου, με καταγωγή από τις Φέρες Έβρου, είναι ο μοναδικός Έλληνας που έλάβε μέρος στον Μαραθώνιο της Αρκτικής και  διένυσε συνολικά 300 χιλιόμετρα σε έξι μέρες από τις 3-8 Απριλίου.

Πάμε να δούμε τι είπε γι αυτή του την εμπειρία στο newsbeast.gr: 

"Έχουν περάσει αρκετές εβδομάδες από τον τερματισμό του Fjällräven Polar 2017. Οι εικόνες, οι ήχοι, οι αναμνήσεις ακόμη ζωντανές. Κλείνω τα μάτια και ακούω τον αέρα να στριφογυρίζει πάνω στο χιόνι, το γοερό γάβγισμα των σκυλιών να δυναμιτίζει την ατμόσφαιρα.

28 άτομα από 14 χώρες συμμετέχουν φέτος. 6 μέρες για να πραγματοποιήσουν το όνειρό τους και να διασχίσουν τα 300 χιλιόμετρα στην Αρκτική, να επιβιώσουν στις δύσκολες πολικές συνθήκες.

Η πρώτη επαφή κι επικοινωνία έγινε αμέσως μόλις ανακοινώθηκαν τα ονόματα των νικητών που επιλέχθηκαν να συμμετάσχουν. Μέσα στους τέσσερις μήνες που μεσολάβησαν, γίναμε μια μεγάλη παρέα στο διαδίκτυο και μοιραστήκαμε την αγωνία της προσμονής.

Όταν επιτέλους συναντηθήκαμε από κοντά στην Στοκχόλμη, ήταν σαν χριστουγεννιάτικη οικογενειακή μάζωξη. Αγκαλιές, γέλια, φαγητό, φωτογραφίες. Και φυσικά «δώρα». Το τι ακολούθησε όταν επιτέλους οι διοργανωτές μας έδωσαν τον εξοπλισμό, είναι δύσκολο να περιγραφεί. Ο καθένας να ψάχνει εναγωνίως το ρουχισμό με το όνομά του.

Απερίγραπτη χαρά και περηφάνια όταν είδα την ελληνική σημαία με το όνομά μου.  Το όνειρο έχει αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά. Ένα βράδυ ακόμη και το ταξίδι στον Αρκτικό Κύκλο θα ξεκινήσει.

Κατά τη διάρκεια του δείπνου, μας ανακοινώνεται η σύνθεση των ομάδων: Ελλάδα, Βιετνάμ και Ουγγαρία. Είναι η πιο διεθνής ομάδα με 3 διαφορετικές εθνικότητες.

2η μέρα

5 π.μ: Το ξυπνητήρι χτυπά. Η μέρα για το μεγάλο ταξίδι έφτασε. Στοκχόλμη – Όσλο – Τρόμσο.

Ο καιρός δεν είναι σύμμαχος. Οι ασυνήθιστα θερμές θερμοκρασίες (+2 ) έχουν προκαλέσει χιονοστιβάδες με αποτέλεσμα να αλλάξουν τα αρχικά σχέδια και να κατευθυνθούμε σε ένα κυνηγετικό καταφύγιο όπου και θα περάσουμε το πρώτο βράδυ. Οι πρώτες απόπειρες να στήσουμε τις σκηνές στο χιόνι πλήρης αποτυχία… το ίδιο και το άναμμα φωτιάς.

Πλέον συνειδητοποιούμε ότι δεν ήρθαμε για εκδρομή. Θα είναι ένας αγώνας επιβίωσης σε δύσκολες συνθήκες.

Η επιβεβαίωση δεν άργησε να έρθει… το επόμενο κιόλας πρωί.

3η μέρα

Νιώθω τα λουριά να τεντώνονται, την καρδιά να χτυπάει δυνατά, το πόδι πάνω στο φρένο να τινάζεται. Η αδρεναλίνη έχει κυριεύσει το σώμα. Η αναμονή έχει φτάσει στο τέλος της. Το σήμα της εκκίνησης τραντάζει το σώμα καθώς το πόδι σηκώνεται από το φρένο, τα σκυλιά ξεχύνονται μπροστά και το έλκηθρο ξεκινά τη διαδρομή των 300 χιλιομέτρων στην Αρκτική τούνδρα.

Από τις πρώτες κιόλας στιγμές πάνω στο έλκηθρο, νιώθω τον παγωμένο αέρα στο πρόσωπο, καθώς προσπαθώ να βρω την ισορροπία μου. Και να σου οι πρώτες ανηφόρες. Τα σκυλιά τα δίνουν όλα αλλά δυσκολεύονται να τραβήξουν το έλκηθρο στην κορυφή. Σταματούν και γυρνούν να με κοιτάξουν… «άντε να δούμε τι μπορείς να κάνεις κι εσύ, άντε να δούμε τις αντοχές σου στην ανηφόρα». Και αμέσως κατεβαίνω από το έλκηθρο και ξεκινάω να σπρώχνω με όλη μου τη δύναμη και να τρέχω μαζί τους. Γίναμε ομάδα. Τα σκυλιά έδιναν το σύνθημα κι εγώ απλά υπάκουα στις εντολές τους. Είναι αυτά άλλωστε οι πρωταγωνιστές. Ακούραστα, αψηφώντας το κρύο, τον παγωμένο αέρα, τις χιονοθύελλες.

Το τοπίο ένα απέραντο λευκό δωμάτιο. Καθώς το χιόνι πέφτει, δύσκολα να διακρίνεις τα βουνά. Ο καιρός αλλάζει γρήγορα και ο ήλιος κάνει την εμφάνισή του. Και μαζί του το μοναδικό αρκτικό τοπίο. Πόσες αποχρώσεις μπορεί να έχει το λευκό.

Στάση για μεσημεριανό. Η χιονοθύελλα δεν κάνει στάση. Ο αέρας δυναμώνει. Το κρύο έχει φτάσει στο κόκκαλο. Τα πόδια παγωμένα, η υγρασία από τα χέρια έχει μετατραπεί σε πάγο πάνω στα γάντια. Κοιτάζω τους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Μόνος τρόπος να γυρίσουμε στο πλάι το έλκηθρο να γίνει ασπίδα. Νερό ζεστό δεν υπάρχει για να φτιάξουμε το φαγητό. Ευτυχώς κουβαλάω τις μπάρες πρωτείνης μαζί μου. Παγωμένες κι αυτές.

Σε λίγα λεπτά είμαι και πάλι πάνω στο έλκηθρο. Ο καιρός έχει αγριέψει για τα καλά. Η φύση κάνει κουμάντο. Εμείς απλά υπακούμε. Το ανθρώπινο εγώ γκρεμίζεται καθώς συνειδητοποιεί την αδυναμία του να ελέγξει την κατάσταση.

Το σούρουπο πλησιάζει. Η πρώτη μέρα φαίνεται να φτάνει στο τέρμα. Που να’ ξερα τι θα ακολουθούσε… πρώτα να ετοιμάσουμε το φαγητό για τα σκυλιά, να τα λύσουμε, να τα ντύσουμε, να ετοιμάσουμε το νερό τους. Και μόνο όταν αυτά θα είναι έτοιμα να ξεκουραστούν, θα στήσουμε τη σκηνή μας, θα ανάψουμε φωτιά, θα λιώσουμε χιόνι για να το πιούμε και να ετοιμάσουμε το φαγητό. Ο άνεμος έχει δυναμώσει, η κούραση έχει κυριεύσει το σώμα, οι κινήσεις αργές πάνω στο παχύ χιόνι. Η ανάγκη της επιβίωσης έντονη. Πρωτόγνωρο συναίσθημα. Δεν υπάρχει σπίτι να μπούμε μέσα, δεν υπάρχει ζεστό νερό να τρέχει άφθονο, δεν υπάρχει φαγητό, δεν υπάρχει στρώμα να ξεκουραστεί το σώμα. Η πάλη με τα στοιχεία της φύσης πολύωρη. Πρέπει να συνεχίσουμε μέχρι να τα καταφέρουμε. Δεν υπάρχει περιθώριο για εγκατάλειψη. Μόνος δρόμος να γίνουμε ομάδα και να μάθουμε να εμπιστευόμαστε ο ένας τον άλλο. Οι ώρες του ύπνου μετρημένες. Το σώμα κουρασμένο.

4η μέρα

Το άλλο πρωί, το χιόνι έχει σκεπάσει τα πάντα και συνεχίζει να πέφτει πυκνό. Γρήγορα γρήγορα να ετοιμάσουμε τα πράγματα και να ξεκινήσουμε.

Τα σκυλιά διαισθάνονται ότι η ώρα της εκκίνησης δε θα αργήσει και η βουή από το γάβγισμα κυριεύει τον αέρα. Σε λίγα λεπτά είμαστε και πάλι πάνω στο έλκηθρο. Το τοπίο διαφορετικό. Τα λιγοστά δέντρα της προηγούμενης ημέρας έχουν δώσει τη θέση τους σε μία έρημο από χιόνι και πάγο. Ο ήχος από τις πατούσες των σκυλιών καθώς τρέχουν πάνω στον πάγο και το βλέμμα των σκυλιών γεμάτο νόημα σπάνε τη σιωπή. Γαλήνη, ηρεμία, ευτυχία.

Απόψε θα διανυκτερεύσουμε πάνω σε μία παγωμένη λίμνη.

Οι ετοιμασίες για τη νύχτα κυλούν πιο εύκολα. Μέσα σε δύο ώρες έχουμε ετοιμάσει το φαγητό για τα σκυλιά, έχουμε στήσει τη σκηνή, έχουμε ζεστό νερό και απολαμβάνουμε το βραδινό φαγητό. Το χαμόγελο κάνει την εμφάνισή του στα πρόσωπα όλων. Λίγο πριν πέσει η νύχτα μαζευόμαστε όλοι γύρω από τη φωτιά να ζεσταθούμε και να δοκιμάσουμε κρέας ταράνδου. Σε λίγα λεπτά γέλια σκεπάζουν τον αέρα. Στιγμές μοναδικές καθώς 28 άτομα από διαφορετικές χώρες μοιράζονται την ίδια εμπειρία και βλέπουν το ίδιο όνειρο να γίνεται πραγματικότητα.

5η μέρα

Το πρωινό ξεκινάει με χαμόγελα αλλά σύντομα αισθανόμαστε τη θερμοκρασία που έχει πέσει αισθητά -15 βαθμοί Κελσίου. Τα σκυλιά είναι εξαντλημένα και παγωμένα. Κάποια θα χρειαστούν ιατρική φροντίδα. Ξεκινάμε. Ο αέρας είναι παγωμένος.

Πανικός καθώς μας ανακοινώνεται ότι το βράδυ δε θα χρειαστεί να στήσουμε σκηνές, καθώς θα κοιμηθούμε έξω με μόνη προστασία τον υπνόσακο και το τοίχος από παγότουβλα που θα μας προστατέψει από τον αέρα. Καθώς πέφτει η νύχτα, η αγωνία γίνεται φανερή στα πρόσωπα. Η θερμοκρασία κατά τη διάρκεια της νύχτας θα πέσει στους -24 βαθμούς. Μαζεμένοι γύρω από τη φωτιά, προσπαθούμε να καθυστερήσουμε όσο γίνεται την ώρα του ύπνου.

Και ξαφνικά, σαν από μηχανής θεός, το Βόρειο Σέλας έκανε την εμφάνισή του στον ξάστερο ουρανό. Δέος καθώς αρχίζει να χορεύει και να καθρεφτίζεται πάνω στο χιόνι.

6η μέρα

Το επόμενο πρωί, μαζί με την ικανοποίηση ότι καταφέραμε να επιβιώσουμε στην παγωμένη αρκτική νύχτα, έρχεται και η συνειδητοποίηση ότι σε λίγες ώρες το ταξίδι των 300 χιλιομέτρων θα φτάσει στο τέλος.

Οι ώρες πάνω στο έλκηθρο γεμάτες νοσταλγία.

Αλλά απομένει ένα ακόμη εμπόδιο. Μία απότομη στροφή, όπου κάθε χρόνο οι περισσότεροι συμμετέχοντες πέφτουν από το έλκηθρο. Ο Aron, ο οδηγός μας, μου υπόσχεται δύο παγωμένες μπύρες αν καταφέρω να μην πέσω… το έχασα το στοίχημα... όχι μόνο έπεσα αλλά μάζεψα ό,τι κλαδιά βρήκα στο δρόμο μου.

Στη γραμμή του τερματισμού μας περιμένουν οι διοργανωτές, οι εκπαιδευτές και δημοσιογράφοι. Οι πρώτες στιγμές γεμάτες αμηχανία. Μάτια βουρκωμένα. 28 άτομα μία μεγάλη αγκαλιά. Τα καταφέραμε.

Μία εβδομάδα μακριά από τον «πολιτισμό», μία συμβίωση με τη φύση με βάση τους δικούς της κανόνες. Δέος και σεβασμός. Το όνειρο έγινε πραγματικότητα».