Who is Who

Εικαστικός και απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών, ο Michael έχει χαράξει τη δική του ξεχωριστή πορεία στον χώρο της σύγχρονης δημιουργίας.

Με έργα που ξεχωρίζουν για την αισθητική και τον συμβολισμό τους, έχει καταφέρει να κεντρίσει το ενδιαφέρον του κοινού, κάνοντας πολλούς να αναρωτιούνται: ποιος είναι πραγματικά ο Michael; Πάμε να τον γνωρίσουμε!

1. Ποιος είναι ο Michael Palapouidis; Πώς θα περιέγραφες τον εαυτό σου σε κάποιον που δεν σε γνωρίζει;

Είμαι εικαστικός, απόφοιτος της Σχολής Καλών Τεχνών του ΑΠΘ. Γεννήθηκα στη Στουτγκάρδη και επέστρεψα στην Ελλάδα σε μικρή ηλικία. Από παιδί μοιράζω τον χρόνο μου ανάμεσα στη ζωγραφική και τις πολεμικές τέχνες – δύο πρακτικές που διαμορφώνουν τον τρόπο που βλέπω τον κόσμο: πειθαρχία, ισορροπία, ρυθμός, κίνηση. 

Στη δουλειά μου με ενδιαφέρει να συνδυάζω το χειροποίητο αποτύπωμα με σύγχρονες οπτικές αναφορές. Αγαπώ τα τοιχογραφικά μεγέθη και τις έντονες, καθαρές φόρμες που «μιλούν» από απόσταση αλλά και αποκαλύπτουν λεπτομέρειες από κοντά. Βλέπω κάθε πειφάνεια σαν πιθανό «σκηνικό», όπου χρωμα, φως και σκιά αφηγούνται μια ιστορία.

Ως άνθρωπος είμαι παρατηρητικός, παθιασμένος με την καθημερινή άσκηση και πιστεύω στη σταθερή πρόοδο με μικρά, συνεπή βήματα. Με εμπνέουν οι πόλεις, οι άνθρωποι και οι μνήμες τους, και προσπαθώ το έργο μου να αφήνει ένα ίχνος αισιοδοξίας στον δημόσιο χώρο.

2. Πότε κατάλαβες ότι η ζωγραφική δεν ήταν απλώς ένα χόμπι, αλλά κάτι που ήθελες να ακολουθήσεις στη ζωή σου;

Από πολύ μικρός, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Η νηπιαγωγός μου στη Γερμανία, η FrauSmith, είχε πει στους γονείς μου ότι όταν μεγαλώσω θα γίνω ζωγράφος. Δε σταμάτησα ποτέ να ζωγραφίζω. Έτσι, μετά το λύκειο πήρα πτυχίο διακοσμητή και στην ηλικία των 30 ετών μπήκα στη Σχολή Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.

3. Είσαι δάσκαλος εικαστικών. Τι προσπαθείς να μεταδώσεις πρώτα στους μαθητές σου;

Πρώτα απ' όλα, προσπαθώ να τους μάθω να βλέπουν πραγματικά και όχι απλώς να κοιτούν. Στόχος μου είναι να τους εμπνεύσω ελευθερία έκφρασης, ώστε να μην φοβούνται το «λάθος», αλλά να το βλέπουν ως μέρος της διαδικασίας. Θεωρώ ότι η ώρα του μαθήματος των εικαστικών είναι στιγμές αποφόρτισης και ηρεμίας, όπου μπορούν να αποβάλουν τις καθημερινές πιέσεις και να βρουν μια γλώσσα για τα συναισθήματά τους. Τέλος, θέλω να τους μεταδώσω ότι η τέχνη είναι εργαλείο αυτογνωσίας, όπου η τεχνική υπηρετεί την αλήθεια της δικής τους φωνής.

4. Τα έργα σου κινούνται από ρεαλιστικά πορτρέτα μέχρι ήρωες του κινηματογράφου και των comics. Από πού αντλείς την έμπνευσή σου;

Η έμπνευσή μου πηγάζει από την ανθρώπινη κατάσταση σε όλες της τις διαστάσεις. Τα ρεαλιστικά πορτρέτα με προσγειώνουν στην πραγματικότητα, στην ψυχογραφία του ατόμου και στις μικρο-εκφράσεις που αποκαλύπτουν τον εσωτερικό κόσμο. Αντίθετα, οι ήρωες του κινηματογράφου και των comics μου επιτρέπουν να εξερευνήσω το μυθικό και το συμβολικό.

Για μένα, δεν υπάρχει αντίθεση· και οι δύο προσεγγίσεις εξυπηρετούν την ίδια ανάγκη: να αναδείξω τη δραματικότητα, το πάθος ή την τραγικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Μερικές φορές χρειάζομαι τη «μασκέ» ενός ήρωα για να μιλήσω πιο έντονα για τον σύγχρονο άνθρωπο, ενώ άλλες φορές η απλή, γυμνή ματιά ενός πορτρέτου λέει περισσότερα λόγια.

5. Κάθε φορά που βρίσκεσαι στην Αλεξανδρούπολη ζωγραφίζεις τις βιτρίνες του κινηματογράφου Ηλύσια. Πώς ξεκίνησε αυτή η συνεργασία και τι σημαίνει για σένα;

Η γνωριμία με τους ιδιοκτήτες έγινε μέσα από το Mindspark, ένα συνέδριο για την επιχειρηματικότητα και την καινοτόμο σκέψη, στο οποίο εργάστηκα ως graphicfacilitator, αλλά και όταν προβλήθηκε η ταινία “LovingVincent” στην οποία ήμουν ένας από τους 125 animators που εργάστηκαν παγκοσμίως για τη δημιουργία της πρώτης ταινίας animation μεγάλου μήκους, ζωγραφισμένης εξ ολοκλήρου στο χέρι, υποψήφιας για Oscar. Βρισκόμουν στην Αλεξανδρούπολη το διάστημα προβολής της ταινίας και κλήθηκα από τον κινηματογράφο να μιλήσω στο κοινό για αυτό το εγχείρημα. Έκτοτε ξεκίνησε η συνεργασία μας, βασιζόμενη σε αμοιβαία εμπιστοσύνη και εκτίμηση. 

6. Υπάρχει κάποιο έργο που ξεχωρίζεις περισσότερο από όλα; Ποια ιστορία κρύβεται πίσω από αυτό;

Γενικά, θα έλεγα ότι δεν υπάρχει ένα μόνο έργο που να ξεχωρίζει, γιατί κάθε δημιουργία είναι σαν ένα διαφορετικό κεφάλαιο της ζωής μου. Κάθε έργο είναι σημαντικό με τον δικό του τρόπο: κάποια με δίδαξαν τεχνική, άλλα με βοήθησαν να αποφορτίσω συναισθήματα, ενώ άλλα ήταν απλώς στιγμές ελεύθερης έκφρασης που με ικανοποίησαν. Για τον δημιουργό, η αξία δεν μετριέται πάντα από την τελική εικόνα, αλλά από τη διαδικασία και την ειλικρίνεια που μπήκε μέσα.

7. Πόσο δύσκολο είναι σήμερα για έναν καλλιτέχνη στην Ελλάδα να ζει από την τέχνη του;

Ο βιοπορισμός μέσω της τέχνης στη σημερινή εποχή είναι αναμφισβήτητα δύσκολος. Τα πολιτικο-οικονομικά γεγονότα έχουν αποπροσανατολίσει τον σύγχρονο άνθρωπο από αυτά που άλλοτε θεωρούσε αξίες. Αυτό έχει άμεσο αντίκτυπο στον τομέα της τέχνης. Παρόλα αυτά, ο καλλιτέχνης δεν μπορεί ποτέ να σταματήσει την έμφυτη τάση του να ασχολείται με αυτό που δίνει νόημα στη ζωή του, οπότε πάντα βρίσκει τρόπους να τα καταφέρνει ακόμα κι αν δεν μπορεί να είναι αυτή η κύρια ασχολία του.

8. Αν μπορούσες να δημιουργήσεις ένα έργο αφιερωμένο στην Αλεξανδρούπολη, τι θα επέλεγες να απεικονίσεις;

Η Αλεξανδρούπολη δεν είναι απλώς μια πόλη, είναι ένα σημείο συνάντησης. Αν έπρεπε να δημιουργήσω ένα έργο αφιερωμένο σε αυτήν, θα επέλεγα να την απεικονίσω ως γέφυρα πολιτισμών.

Θα ήθελα να συλλάβω την αντίθεση και τη συμπληρωματικότητα: τη δύναμη της θάλασσας και τη σταθερότητα της ξηράς, συμβολίζοντας την πόλη ως σημείο όπου οι πολιτισμοί και οι άνθρωποι συναντιούνται. Για μένα, η Αλεξανδρούπολη είναι η πόλη που αναπνέει διαφορετικά λόγω της γεωγραφίας της, και θα ήθελα το έργο να μεταφέρει αυτή τη δυναμική ισορροπία.

9. Τι πιστεύεις ότι λείπει σήμερα από την Αλεξανδρούπολη στον χώρο του πολιτισμού και των εικαστικών;

Υπάρχουν πολλές ευκαιρίες προβολής, αλλά νομίζω ότι λείπει μια σταθερή, σύγχρονη γκαλερί. Ένας χώρος που να λειτουργεί ως μόνιμος κόμβος ανταλλαγής ιδεών και όχι απλώς ως σημείο πώλησης. Ένα τέτοιο κέντρο θα έδινε ταυτότητα και θα συνέδεε τους καλλιτέχνες με το κοινό σε βάθος χρόνου, δημιουργώντας μια πιο ώριμη πολιτιστική κουλτούρα. 

10. Τι μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στους νέους του Έβρου που αγαπούν την τέχνη αλλά φοβούνται να ακολουθήσουν το όνειρό τους;

Το μήνυμά μου είναι απλό: Η τέχνη δεν είναι πολυτελεία, είναι ανάγκη. Μην αφήσετε τον φόβο της ασφάλειας ή της κρίσης να σβήσει το φως μέσα σας. Ο κόσμος χρειάζεται όλο και περισσότερο δημιουργούς που βλέπουν διαφορετικά. 

11. Το e-evros.gr συμπληρώνει φέτος 20 χρόνια συνεχούς παρουσίας στην ενημέρωση και την ανάδειξη ανθρώπων του τόπου μας. Πόσο σημαντικό θεωρείς να υπάρχουν τοπικά μέσα που δίνουν βήμα σε καλλιτέχνες και δημιουργούς του Έβρου;

Είναι πολύ σημαντικό, καθοριστικό θα έλεγα. Τα τοπικά μέσα δίνουν ένα βήμα προβολής στους καλλιτέχνες και βοηθούν στην ανάδειξη του τοπικού πολιτισμικού πλούτου. Χάρη σε αυτά ενθαρρύνονται οι νέοι καλλιτέχνες να εμπιστευτούν το ταλέντο τους και να δημιουργήσουν έχοντας μια πιο αισιόδοξη προοπτική.

Φωτ.: Α. Μαργαρίτης